باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1اول دفتر به نام ایزد دانا

غزل شمارهٔ 2ای نفسِ خرّمِ بادِ صبا

غزل شمارهٔ 3روی تو خوش می‌نماید آینهٔ ما

غزل شمارهٔ 4اگر تو فارغی از حال دوستان یارا

غزل شمارهٔ 5شب فراق نخواهم دَواج دیبا را

غزل شمارهٔ 6پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را

غزل شمارهٔ 7مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا

غزل شمارهٔ 8ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را

غزلِ شمارهٔ 9گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را

غزل شمارهٔ 10با جوانی سر خوش است این پیر بی تدبیر را

غزل شمارهٔ 11وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را

غزل شمارهٔ 12دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را

غزل شمارهٔ 13وه که گر من بازبینم روی یار خویش را

غزل شمارهٔ 14امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را

غزل شمارهٔ 15برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را

غزل شمارهٔ 16تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

غزل شمارهٔ 17چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

غزل شمارهٔ 18ساقی بده آن کوزهٔ یاقوتِ روان را

غزل شمارهٔ 19کمانِ سخت که داد آن لطیف بازو را؟

غزل شمارهٔ 20لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟

غزل شمارهٔ 21تفاوتی نکند قدر پادشایی را

غزل شمارهٔ 22من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را

غزل شمارهٔ 23رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما

غزل شمارهٔ 24وقتی دل سودایی، می‌رفت به بُستان‌ها

غزل شمارهٔ 25اگر تو برفکنی در میان شهر نقاب

غزل شمارهٔ 26ما را همه شب نمی‌برد خواب

غزل شمارهٔ 27ماه‌رویا! روی خوب از من متاب

غزل شمارهٔ 28سرمست درآمد از خرابات

غزل شمارهٔ 29متناسبند و موزون حرکات دلفریبت

غزل شمارهٔ 30هر که خصم اندر او کمند انداخت

غزل شمارهٔ 31چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت

غزل شمارهٔ 32معلمت همه شوخی و دلبری آموخت

غزل شمارهٔ 33کهن شود همه‌کس را به روزگار ارادت

غزل شمارهٔ 34دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت

غزل شمارهٔ 35دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت

غزل شمارهٔ 36بنده‌وار آمدم به زنهارت

غزل شمارهٔ 37مپندار از لب شیرین عبارت

غزل شمارهٔ 38چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه‌انگیزت

غزل شمارهٔ 39بی‌تو حرام است به خلوت نشست

غزل شمارهٔ 40چنان به موی تو آشفته‌ام، به بوی تو مست

غزل شمارهٔ 41دیر آمدی ای نگار سرمست

غزل شمارهٔ 42نشاید گفتن آن‌کس را دلی هست

غزل شمارهٔ 43اگر مراد تو ای دوست بی‌مرادی ماست

غزل شمارهٔ 44بوی گل و بانگ مرغ برخاست

غزل شمارهٔ 45خوش می‌رود این پسر که برخاست

غزل شمارهٔ 46دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست

غزل شمارهٔ 47سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست

غزل شمارهٔ 48صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست

غزل شمارهٔ 49خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

غزل شمارهٔ 50عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست