باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351نشسته بودم و خاطر به خویشتن مشغول

غزل شمارهٔ 352جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم

غزل شمارهٔ 353رفیق مهربان و یار همدم

غزل شمارهٔ 354وقت‌ها یک دم برآسودی تنم

غزل شمارهٔ 355انتبه قبل السحر یا ذالمنام

غزل شمارهٔ 356چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام

غزل شمارهٔ 357حکایت از لبِ شیرین‌دهانِ سیم‌اندام

غزل شمارهٔ 358زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام

غزل شمارهٔ 359ساقیا می ده که مرغ صبح بام

غزل شمارهٔ 360شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام

غزل شمارهٔ 361ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرام

غزل شمارهٔ 362مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام

غزل شمارهٔ 363روزگاری‌ست که سودازدهٔ روی توام

غزل شمارهٔ 364من اندر خود نمی‌یابم که روی از دوست برتابم

غزل شمارهٔ 365به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم

غزل شمارهٔ 366گو خلق بدانند که من عاشق و مستم

غزل شمارهٔ 367من خود ای ساقی! از این شوق که دارم، مستم

غزل شمارهٔ 368دل پیش تو و دیده به جای دگرستم

غزل شمارهٔ 369چو تو آمدی مرا بس که حدیث خویش گفتم

غزل شمارهٔ 370من همان روز که آن خال بدیدم گفتم

غزل شمارهٔ 371من از آن روز که در بند توام آزادم

غزل شمارهٔ 372عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم

غزل شمارهٔ 373هزار عهد بکردم که گرد عشق نگردم

غزل شمارهٔ 374از در درآمدی و من از خود به در شدم

غزل شمارهٔ 375چنان در قید مهرت پای‌بندم

غزل شمارهٔ 376خرامان از درم بازآ کت از جان آرزومندم

غزل شمارهٔ 377شکست عهد مودّت نگار دلبندم

غزل شمارهٔ 378من با تو نه مرد پنجه بودم

غزل شمارهٔ 379آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم

غزل شمارهٔ 380عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم

غزل شمارهٔ 381دو هفته می‌گذرد کآن مه دوهفته ندیدم

غزل شمارهٔ 382من چون تو به دلبری ندیدم

غزل شمارهٔ 383می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم

غزل شمارهٔ 384نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم

غزل شمارهٔ 385یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم

غزل شمارهٔ 386شب دراز به امید صبح بیدارم

غزل شمارهٔ 387من آن نی‌ام که دل از مهرِ دوست بردارم

غزل شمارهٔ 388منم این بی‌تو که پروای تماشا دارم

غزل شمارهٔ 389باز از شراب دوشین، در سر خمار دارم

غزل شمارهٔ 390نه دست‌رسی به یار دارم

غزل شمارهٔ 391من اگر نظر حرام است بسی گناه دارم

غزل شمارهٔ 392من دوست می‌دارم جفا، کز دست جانان می‌برم

غزل شمارهٔ 393گر به رخسار چو ماهت صنما می‌نگرم

غزل شمارهٔ 394به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم

غزل شمارهٔ 395گر من ز محبتت بمیرم

غزل شمارهٔ 396من این طمع نکنم کز تو کام برگیرم

غزل شمارهٔ 397از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم

غزل شمارهٔ 398نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازم

غزل شمارهٔ 399خنک آن روز که در پای تو جان اندازم

غزل شمارهٔ 400وه که در عشق چنان می‌سوزم