باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 301هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر

غزل شمارهٔ 302به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور

غزل شمارهٔ 303پروانه نمی‌شکیبد از دور

غزل شمارهٔ 304آن کیست که می‌رود به نخجیر

غزل شمارهٔ 305از همه باشد به حقیقت گزیر

غزل شمارهٔ 306ای پسر دلربا وی قمر دلپذیر

غزل شمارهٔ 307دل برگرفتی از برم ای دوست دست گیر

غزل شمارهٔ 308فتنه‌ام بر زلف و بالای تو ای بدر منیر

غزل شمارهٔ 309ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر

غزل شمارهٔ 310ای به خلق از جهانیان ممتاز

غزل شمارهٔ 311متقلب درون جامه ناز

غزل شمارهٔ 312بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز

غزل شمارهٔ 313برآمد باد صبح و بوی نوروز

غزل شمارهٔ 314مبارک‌تر شب و خرم‌ترین روز

غزل شمارهٔ 315پیوند روح می‌کند این باد مشک‌بیز

غزل شمارهٔ 316ساقی سیم‌تن چه خسبی خیز

غزل شمارهٔ 317بوی بهار آمد بنال ای بلبلِ شیرین‌نفس

غزل شمارهٔ 318امشب مگر به وقت نمی‌خواند این خروس

غزل شمارهٔ 319هر که بی‌دوست می‌برد خوابش

غزل شمارهٔ 320یاری به دست کن که به امید راحتش

غزل شمارهٔ 321آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش

غزل شمارهٔ 322خجل است سرو بستان برِ قامت بلندش

غزل شمارهٔ 323هر که نازک بود تن یارش

غزل شمارهٔ 324هر که نامهربان بود یارش

غزل شمارهٔ 325کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازش

غزل شمارهٔ 326دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمش

غزل شمارهٔ 327چون برآمد ماه‌روی از مطلع پیراهنش

غزل شمارهٔ 328رها نمی‌کند ایام در کنار منش

غزل شمارهٔ 329خوش است درد که باشد امید درمانش

غزل شمارهٔ 330زینهار از دهان خندانش

غزل شمارهٔ 331هر که هست التفات بر جانش

غزل شمارهٔ 332هر که سودای تو دارد، چه غم از هر که جهانش؟

غزل شمارهٔ 333خطا کردی به قول دشمنان گوش

غزل شمارهٔ 334قیامت باشد آن قامت در آغوش

غزل شمارهٔ 335یکی را دست حسرت بر بناگوش

غزل شمارهٔ 336رفتی و نمی‌شوی فراموش

غزل شمارهٔ 337گر یکی از عشق برآرد خروش

غزل شمارهٔ 338دلی که دید که غایب شده‌ست از این درویش

غزل شمارهٔ 339گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش

غزل شمارهٔ 340هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش

غزل شمارهٔ 341گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش

غزل شمارهٔ 342یار بیگانه نگیرد هر که دارد یار خویش

غزل شمارهٔ 343به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم

غزل شمارهٔ 344ساقی بده آن شراب گلرنگ

غزل شمارهٔ 345گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل

غزل شمارهٔ 346مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

غزل شمارهٔ 347جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

غزل شمارهٔ 348چشم خدا بر تو ای بدیع‌شمایل!

غزل شمارهٔ 349بی‌دل گمان مبر که نصیحت کند قبول

غزل شمارهٔ 350من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول