غزلیات

غزل شمارهٔ 1901–ز زخم دف کفم بدرید ای جان

غزل شمارهٔ 1902–چرا منکر شدی ای میر کوران

غزل شمارهٔ 1903–شنیدی تو که خط آمد ز خاقان

غزل شمارهٔ 1904–کجا خواهی ز چنگ ما پریدن

Whither would you fly from my clutch? Who knows how to rend the net of omnipotence?

غزل شمارهٔ 1905–اگر تو عاشقی غم را رها کن

غزل شمارهٔ 1906–تو نقد قلب را از زر برون کن

غزل شمارهٔ 1907–گر این جا حاضری سر همچنین کن

غزل شمارهٔ 1908–نتانی آمدن این راه با من

غزل شمارهٔ 1909–دل معشوق سوزیده است بر من

غزل شمارهٔ 1910–تو هر جزو جهان را بر گذر بین

See how every particle of the world is passing by, see how everyone has arrived from a journey;

غزل شمارهٔ 1911–تو را پندی دهم ای طالب دین

غزل شمارهٔ 1912–بیا ساقی می ما را بگردان

غزل شمارهٔ 1913–به باغ آییم فردا جمله یاران

غزل شمارهٔ 1914–اگر خواهی مرا می در هوا کن

غزل شمارهٔ 1915–برو ای دل به سوی دلبر من

غزل شمارهٔ 1916–برآ بر بام و اکنون ماه نو بین

غزل شمارهٔ 1917–چو بربندند ناگاهت زنخدان

غزل شمارهٔ 1918–فرود آ تو ز مرکب بار می‌بین

غزل شمارهٔ 1919–عشق است بر آسمان پریدن

This is love: to fly to heaven, every moment to rend a hundred veils;

غزل شمارهٔ 1920–دیر آمده‌ای مرو شتابان

غزل شمارهٔ 1921–ای ساقی و دستگیر مستان

غزل شمارهٔ 1922–ما شادتریم یا تو ای جان

غزل شمارهٔ 1923–ای روی مه تو شاد خندان

غزل شمارهٔ 1924–ای روی تو نوبهار خندان

غزل شمارهٔ 1925–بازآمد آستین فشانان

That enemy of soul and mind and faith has returned, shaking his sleeves—

غزل شمارهٔ 1926–مال است و زر است مکسب تن

غزل شمارهٔ 1927–وقت آمد توبه را شکستن

غزل شمارهٔ 1928–ای دوست عتاب را رها کن

غزل شمارهٔ 1929–ای عربده کرده دوش با من

غزل شمارهٔ 1930–امروز تو خوشتری و یا من

غزل شمارهٔ 1931–عقل از کف عشق خورد افیون

غزل شمارهٔ 1932–ای دشمن عقل و جان شیرین

غزل شمارهٔ 1933–برخیز و صبوح را برنجان

غزل شمارهٔ 1934–از ما مرو ای چراغ روشن

غزل شمارهٔ 1935–دلبر بیگانه صورت مهر دارد در نهان

غزل شمارهٔ 1936–عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن

غزل شمارهٔ 1937–هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین

Do not grieve over any joy that has gone forever, for it will return to you in another form, know that for sure.

غزل شمارهٔ 1938–نازنینی را رها کن با شهان نازنین

غزل شمارهٔ 1939–می پرد این مرغ دیگر در جنان عاشقان

غزل شمارهٔ 1940–ای ز تو مه پای کوبان وز تو زهره دف زنان

غزل شمارهٔ 1941–مهره‌ای از جان ربودم بی‌دهان و بی‌دهان

غزل شمارهٔ 1942–من ز گوش او بدزدم حلقه دیگر نهان

غزل شمارهٔ 1943–می گزید او آستین را شرمگین در آمدن

غزل شمارهٔ 1944–چون ببینی آفتاب از روی دلبر یاد کن

غزل شمارهٔ 1945–هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من

غزل شمارهٔ 1946–کاشکی از غیر تو آگه نبودی جان من

غزل شمارهٔ 1947–سوی بیماران خود شد شاه مه رویان من

My king of moonfaced ones went up to his sick lovers, saying, “O pale cheeks and saffronbed of mine!

غزل شمارهٔ 1948–بانگ آید هر زمانی زین رواق آبگون

غزل شمارهٔ 1949–آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهن

غزل شمارهٔ 1950–بوی آن باغ و بهار و گلبن رعناست این