وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں سنایی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 77دوش رفتم به سر کوی به نظّارهٔ دوست

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 79شور در شهر فکند آن بت زُنّارپرست

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 88دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 134نور تا کیست که آن پردهٔ روی تو بود

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 145هر که در کوی خرابات مرا بار دهد

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 203دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 219چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 225صنما تا بزیم بندهٔ دیدار توام

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 250من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 275از پی تو ز عدم ما به جهان آمده‌ایم

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 309چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

4 اشعار

غزل شمارهٔ 350خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 386این چه رنگست برین گونه که آمیخته‌ای

5 اشعار

غزل شمارهٔ 405صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

7 اشعار

غزل شمارهٔ 419ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

7 اشعار

غزل شمارهٔ 434صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

7 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 17در مدح خواجه مسعود علی‌بن ابراهیم

51 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 28هر چه حق باشد بی حجت و برهان نیست

38 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 51در استغنای معشوق طناز و وفای عاشق

27 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 59از راه پر مخافت عشق گوید

23 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 60در مدح ناصح الملک کمال‌الدین شیخ الحرمین خطیب نوآبادی

48 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 61نه هر که به طور رود موسی عمران شود

20 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 63در مدح بهرامشاه

16 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 66در مدح خواجه محمدبن خواجه عمر

56 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 68در اندرز طاهربن علی ثقة الملک

25 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 84در مدح ابوعمر عثمان مختاری شاعر غزنوی

38 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 90این قصیدهٔ را هم هنگام اقامت در سرخس سروده

17 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 95در مدح قاضی ابوالفتح برکات بن مبارک

52 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 98در مدح سرهنگ امیر محمد هروی

40 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 118

33 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 137معروفی بود زن سلیطه‌ای داشت او را به قاضی برده بود و رنج می‌نمود در حق وی گوید

62 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 171در مدح خواجه مردانشاه

31 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 177در مدح خواجه ایرانشاه

40 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 182در مدح خواجه عمید ابراهیم بی علی بن ابراهیم مستوفی

51 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 200در مدح بهرامشاه

21 اشعار

شمارهٔ 4

3 اشعار

شمارهٔ 7

2 اشعار

شمارهٔ 8

2 اشعار

شمارهٔ 48

5 اشعار

شمارهٔ 59

4 اشعار

شمارهٔ 60

3 اشعار

شمارهٔ 61

3 اشعار

شمارهٔ 74

2 اشعار

شمارهٔ 86

4 اشعار

شمارهٔ 120

3 اشعار

شمارهٔ 133

17 اشعار

شمارهٔ 176

3 اشعار

شمارهٔ 181

3 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں سنایی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 77–دوش رفتم به سر کوی به نظّارهٔ دوست

غزل شمارهٔ 79–شور در شهر فکند آن بت زُنّارپرست

غزل شمارهٔ 88–دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد

غزل شمارهٔ 134–نور تا کیست که آن پردهٔ روی تو بود

غزل شمارهٔ 145–هر که در کوی خرابات مرا بار دهد

غزل شمارهٔ 203–دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش

غزل شمارهٔ 219–چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل

غزل شمارهٔ 225–صنما تا بزیم بندهٔ دیدار توام

غزل شمارهٔ 250–من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟

غزل شمارهٔ 275–از پی تو ز عدم ما به جهان آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 309–چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

غزل شمارهٔ 350–خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو

غزل شمارهٔ 386–این چه رنگست برین گونه که آمیخته‌ای

غزل شمارهٔ 405–صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

غزل شمارهٔ 419–ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

غزل شمارهٔ 434–صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

قصیدهٔ شمارهٔ 17–در مدح خواجه مسعود علی‌بن ابراهیم

قصیدهٔ شمارهٔ 28–هر چه حق باشد بی حجت و برهان نیست

قصیدهٔ شمارهٔ 51–در استغنای معشوق طناز و وفای عاشق

قصیدهٔ شمارهٔ 59–از راه پر مخافت عشق گوید

قصیدهٔ شمارهٔ 60–در مدح ناصح الملک کمال‌الدین شیخ الحرمین خطیب نوآبادی

قصیدهٔ شمارهٔ 61–نه هر که به طور رود موسی عمران شود

قصیدهٔ شمارهٔ 63–در مدح بهرامشاه

قصیدهٔ شمارهٔ 66–در مدح خواجه محمدبن خواجه عمر

قصیدهٔ شمارهٔ 68–در اندرز طاهربن علی ثقة الملک

قصیدهٔ شمارهٔ 84–در مدح ابوعمر عثمان مختاری شاعر غزنوی

قصیدهٔ شمارهٔ 90–این قصیدهٔ را هم هنگام اقامت در سرخس سروده

قصیدهٔ شمارهٔ 95–در مدح قاضی ابوالفتح برکات بن مبارک

قصیدهٔ شمارهٔ 98–در مدح سرهنگ امیر محمد هروی

قصیدهٔ شمارهٔ 118

قصیدهٔ شمارهٔ 137–معروفی بود زن سلیطه‌ای داشت او را به قاضی برده بود و رنج می‌نمود در حق وی گوید

قصیدهٔ شمارهٔ 171–در مدح خواجه مردانشاه

قصیدهٔ شمارهٔ 177–در مدح خواجه ایرانشاه

قصیدهٔ شمارهٔ 182–در مدح خواجه عمید ابراهیم بی علی بن ابراهیم مستوفی

قصیدهٔ شمارهٔ 200–در مدح بهرامشاه

شمارهٔ 4

شمارهٔ 7

شمارهٔ 8

شمارهٔ 48

شمارهٔ 59

شمارهٔ 60

شمارهٔ 61

شمارهٔ 74

شمارهٔ 86

شمارهٔ 120

شمارهٔ 133

شمارهٔ 176

شمارهٔ 181

غزل شمارهٔ 77دوش رفتم به سر کوی به نظّارهٔ دوست

غزل شمارهٔ 79شور در شهر فکند آن بت زُنّارپرست

غزل شمارهٔ 88دوش یارم به بر خویش مرا بار نداد

غزل شمارهٔ 134نور تا کیست که آن پردهٔ روی تو بود

غزل شمارهٔ 145هر که در کوی خرابات مرا بار دهد

غزل شمارهٔ 203دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش

غزل شمارهٔ 219چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل

غزل شمارهٔ 225صنما تا بزیم بندهٔ دیدار توام

غزل شمارهٔ 250من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟

غزل شمارهٔ 275از پی تو ز عدم ما به جهان آمده‌ایم

غزل شمارهٔ 309چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن

غزل شمارهٔ 350خنده گریند همی لاف‌زنان بر در تو

غزل شمارهٔ 386این چه رنگست برین گونه که آمیخته‌ای

غزل شمارهٔ 405صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

غزل شمارهٔ 419ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

غزل شمارهٔ 434صنما چبود اگر بوسگکی وام دهی

قصیدهٔ شمارهٔ 17در مدح خواجه مسعود علی‌بن ابراهیم

قصیدهٔ شمارهٔ 28هر چه حق باشد بی حجت و برهان نیست

قصیدهٔ شمارهٔ 51در استغنای معشوق طناز و وفای عاشق

قصیدهٔ شمارهٔ 59از راه پر مخافت عشق گوید

قصیدهٔ شمارهٔ 60در مدح ناصح الملک کمال‌الدین شیخ الحرمین خطیب نوآبادی

قصیدهٔ شمارهٔ 61نه هر که به طور رود موسی عمران شود

قصیدهٔ شمارهٔ 63در مدح بهرامشاه

قصیدهٔ شمارهٔ 66در مدح خواجه محمدبن خواجه عمر

قصیدهٔ شمارهٔ 68در اندرز طاهربن علی ثقة الملک

قصیدهٔ شمارهٔ 84در مدح ابوعمر عثمان مختاری شاعر غزنوی

قصیدهٔ شمارهٔ 90این قصیدهٔ را هم هنگام اقامت در سرخس سروده

قصیدهٔ شمارهٔ 95در مدح قاضی ابوالفتح برکات بن مبارک

قصیدهٔ شمارهٔ 98در مدح سرهنگ امیر محمد هروی

قصیدهٔ شمارهٔ 137معروفی بود زن سلیطه‌ای داشت او را به قاضی برده بود و رنج می‌نمود در حق وی گوید

قصیدهٔ شمارهٔ 171در مدح خواجه مردانشاه

قصیدهٔ شمارهٔ 177در مدح خواجه ایرانشاه

قصیدهٔ شمارهٔ 182در مدح خواجه عمید ابراهیم بی علی بن ابراهیم مستوفی

قصیدهٔ شمارهٔ 200در مدح بهرامشاه