صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 305–آواز داد اختر بس روشن‌ست امشب

غزل شمارهٔ 306–رغبت به عاشقان کن ای جان صدر غایب

غزل شمارهٔ 307–کار همه محبان همچون زرست امشب

غزل شمارهٔ 308–خوابم ببسته‌ای بگشا ای قمر نقاب

غزل شمارهٔ 309–واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

غزل شمارهٔ 310–بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب

That moon has returned, whose like the sky never saw even in dreams; he has brought a fire which no water can extinguish.

غزل شمارهٔ 311–زشت کسی کو نشد مسخره یار خوب

غزل شمارهٔ 312–به جان تو که مرو از میان کار مخسب

غزل شمارهٔ 313–رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب

غزل شمارهٔ 314–تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب

You who possess not Love, it is lawful to you—sleep on; be gone, for Love and Love’s sorrow is our portion—sleep on.

غزل شمارهٔ 315–چشم‌ها وا نمی‌شود از خواب

غزل شمارهٔ 316–چونک درآییم به غوغای شب

غزل شمارهٔ 317–یار آمد به صلح ای اصحاب

غزل شمارهٔ 318–علونا سماء الود من غیر سلم

غزل شمارهٔ 320–ابشروا یا قوم هذا فتح باب

غزل شمارهٔ 321–آن خواجه را از نیم شب بیماریی پیدا شده‌ست

Since midnight sickness has manifested itself in that Master; till daybreak he has been beating his head uncontrollably against our wall.

غزل شمارهٔ 322–آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

I have come so that, tugging your ear, I may draw you to me, unheart and unself you, plant you in my heart and soul.

غزل شمارهٔ 323–آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت

غزل شمارهٔ 324–درآ تا خرقهٔ قالب دراندازم همین ساعت

غزل شمارهٔ 325–که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست

غزل شمارهٔ 326–حالت ده و حیرت ده ای مبدع بی‌حالت

غزل شمارهٔ 327–از دفتر عمر ما یکتا ورقی مانده‌ست

غزل شمارهٔ 328–بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت

غزل شمارهٔ 329–بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست

Come, come, for the rosebower has blossomed; come, come, for the beloved has arrived.

غزل شمارهٔ 330–بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت

غزل شمارهٔ 331–زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست

غزل شمارهٔ 332–این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه‌ست

This house wherein continually rings the sound of the bellstaff—ask of the master what house this house is.

غزل شمارهٔ 333–اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست

غزل شمارهٔ 334–از اول امروز حریفان خرابات

غزل شمارهٔ 335–همه خوف آدمی را از درونست

غزل شمارهٔ 336–بده یک جام ای پیر خرابات

غزل شمارهٔ 337–ببستی چشم یعنی وقت خواب است

غزل شمارهٔ 338–سماع از بهر جانِ بی‌قرارست

غزل شمارهٔ 339–سماع آرام جان زندگانست

غزل شمارهٔ 340–دگربار این دلم آتش گرفته‌ست

غزل شمارهٔ 341–بیا کامروز ما را روز عیدست

Come, for today is for us a day of festival; henceforward joy and pleasure are on the increase.

غزل شمارهٔ 342–مرا چون تا قیامت یار اینست

غزل شمارهٔ 343–ز همراهان جدایی مصلحت نیست

غزل شمارهٔ 344–به جان تو که سوگند عظیمست

غزل شمارهٔ 345–بگو ای یار همراز این چه شیوه‌ست

غزل شمارهٔ 346–شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت

غزل شمارهٔ 347–قرار زندگانی آن نگارست

غزل شمارهٔ 348–صدایی کز کمان آید نذیریست

غزل شمارهٔ 349–مبر رنج ای برادر خواجه سخت است

غزل شمارهٔ 350–ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست

غزل شمارهٔ 351–طبیب درد بی‌درمان کدام است

غزل شمارهٔ 352–چو با ما یار ما امروز جفتست

غزل شمارهٔ 353–زهی می کاندر آن دستست هیهات

غزل شمارهٔ 354–ز میخانه دگربار این چه بویست

غزل شمارهٔ 355–در این خانه کژی ای دل گهی راست