غزل شمارهٔ 317

ماهرویا، به خون من مشتاب

کشتن عاشقان که دید صواب

معلمی را پسر بیمار شد و مشرف به موت گشت، گفت: غسال بیارید تا وی را بشوید گفتند: هنوز نمرده است گفت: باکی نیست آن زمان را که از غسل وی فارغ شوید بخواهد مرد!

هرکه در کار خویش پیش از وقت

می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب

الصَبوح الصَبوح یا اصحاب

آن که شب داد توبه ام ز شراب

امشبم باز دید مست و خراب

چشم‌ها وا نمی‌شود از خواب

چشم بگشا و جمع را دریاب