غزل شمارهٔ 339
شاعر: رومی
Toggle stanza 1سماع آرام جان زندگانست
11
سماع آرام جان زندگانست
کسی داند که او را جان جانست
22
کسی خواهد که او بیدار گردد
که او خفته میان بوستانست
33
ولیک آن کاو به زندان خفته باشد
اگر بیدار گردد در زیانست
44
سماع آن جا بکن کان جا عروسیست
نه در ماتم که آن جای فغانست
55
کسی کاو جوهر خود را ندیدهست
کسی کان ماه از چشمش نهانست
66
چنین کس را سماع و دف چه باید؟!
سماع از بهر وصل دلستانست
77
کسانی را که روشان سوی قبلهست
سماع این جهان و آن جهانست
88
خصوصا حلقهای کاندر سماعند
همیگردند و کعبه در میانست
99
اگر کان شکر خواهی همان جاست
ور انگشت شکر خود رایگانست
زمین