صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 764–مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

غزل شمارهٔ 765–هله نومید نباشی که تو را یار براند

Say, do not despair because the Beloved drives you away; if He drives you away today, will He not call you back tomorrow?

غزل شمارهٔ 766–خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد

غزل شمارهٔ 767–صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد

غزل شمارهٔ 768–چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد

غزل شمارهٔ 769–چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد

غزل شمارهٔ 770–همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد

غزل شمارهٔ 771–هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نماند

Ho, lovers, labour so that, when body and soul remain no more, your hearts may fly to heaven, not remain heavy like the body.

غزل شمارهٔ 772–صنما سپاه عشقت به حصار دل درآمد

غزل شمارهٔ 773–سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد

غزل شمارهٔ 774–به میان دل خیال مه دلگشا درآمد

غزل شمارهٔ 775–هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند

غزل شمارهٔ 776–عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند

غزل شمارهٔ 777–ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند

غزل شمارهٔ 778–از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود

غزل شمارهٔ 779–همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

All slept, and yet sleep did not transport me, heart-forlorn as I am; all night my eyes counted the stars in the sky.

غزل شمارهٔ 780–بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

غزل شمارهٔ 781–در دلم چون غمت ای سرو روان برخیزد

غزل شمارهٔ 782–خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد

Have you heard that sugar has become cheap in the town? Have you heard that winter has vanished and summer is here?

غزل شمارهٔ 783–ای دریغا که حریفان همه سر بنهادند

غزل شمارهٔ 784–عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند

غزل شمارهٔ 785–ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند

غزل شمارهٔ 786–آنک عکس رخ او راه ثریا بزند

غزل شمارهٔ 787–آنچ روی تو کند نور رخ خور نکند

غزل شمارهٔ 788–آه کان طوطی دل بی‌شکرستان چه کند

غزل شمارهٔ 789–از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود

غزل شمارهٔ 790–واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود

غزل شمارهٔ 791–این کبوتربچه هم عزم هوا کرد و پرید

This fledgling pigeon essayed the air and flew off when he heard a whistle and a call from the unseen.

غزل شمارهٔ 792–هله پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد

غزل شمارهٔ 793–هست مستی که مرا جانب میخانه برد

غزل شمارهٔ 794–هر کی از حلقه ما جای دگر بگریزد

غزل شمارهٔ 795–وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد

غزل شمارهٔ 796–وای آن دل که بدو از تو نشانی نرسد

غزل شمارهٔ 797–ز اول روز که مخموری مستان باشد

غزل شمارهٔ 798–ننگ عالم شدن از بهر تو ننگی نبود

غزل شمارهٔ 799–سفره کهنه کجا درخور نان تو بود

غزل شمارهٔ 800–گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود

غزل شمارهٔ 801–عشرتی هست در این گوشه غنیمت دارید

غزل شمارهٔ 802–می‌رسد یوسف مصری همه اقرار دهید

غزل شمارهٔ 803–بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد

غزل شمارهٔ 804–صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند

غزل شمارهٔ 805–یا رب این بوی که امروز به ما می‌آید

غزل شمارهٔ 806–یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید

Lord, is this sweet scent coming from the meadow of the soul, or is it a breeze wafting from beyond the world?

غزل شمارهٔ 807–لحظه‌ای قصه کنان قصه تبریز کنید

غزل شمارهٔ 808–عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند

غزل شمارهٔ 809–طرفه گرمابه‌بانی کو ز خلوت برآید

Amazing keeper of the hot baths! When he comes forth from seclusion, every painted figure of the baths falls into prostration!

غزل شمارهٔ 810–باز شیری با شکر آمیختند

غزل شمارهٔ 811–آن شکرپاسخ، نباتم می‌دهد

غزل شمارهٔ 812–خنب‌های لایزالی جوش باد

غزل شمارهٔ 813–موشکی صندوق را سوراخ کرد