غزل شمارهٔ 778
Toggle stanza 1از دلم صورت آن خوب ختن مینرود
11
از دلم صورت آن خوب ختن مینرود
چاشنی شکر او ز دهن مینرود
22
بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مکن
گر برفت از دل تو از دل من مینرود
33
بوالحسن گفت حسن را که از این خانه برو
بوالحسن نیز درافتاد و حسن مینرود
44
جان پروانه مسکین ز پی شعله شمع
تا نسوزد پر و بالش ز لگن مینرود
55
همه مرغان چمن هر طرفی میپرند
بلبل از واسطه گل ز چمن مینرود
66
مرغ جان هر نفسی بال گشاید که پرد
وز امید نظر دوست ز تن مینرود
77
زن ز شوهر ببرد چون به تو آسیب زند
مرد چون روی تو بیند سوی زن مینرود
88
جان منصور چو در عشق توش دار زدند
در رسن کرد سر خود ز رسن مینرود
99
جان ادیم و تو سهیلی و هوای تو یمن
از پی تربیت تو ز یمن مینرود
1010
چون خیال شکن زلف تو در دل دارم
این شکسته دلم از عشق شکن مینرود
1111
گر سبو بشکند آن آب سبو کی شکند
جان عاشق به سوی گور و کفن مینرود
1212
حیلهها دانم و تلبیسک و کژبازیها
جان ز شرم تو به تلبیس و به فن مینرود
زمین