غزل شمارهٔ 790

هر که از میکده عشق تو بویی شنود

تا زید مست زید چون برود مست رود

خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

وز رگ جان گره غصه به دندان بگشود

بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود

مقبل آن نیست که در حال بمیرد مولود

خواهی از دشمن نادان که گزندت نرسد

رفق پیش آر و مدارا و تواضع کن و جود

مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد

مرد صاحبنظر آنجا که وفا بیند و جود

شرف نفس به جود است و کرامت به سجود

هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود

احمدالله تعالی که به ارغام حسود

خیل بازآمد و خیرش به نواصی معقود

به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

می‌زدم نعره و فریاد ز من کس نشنود

دوش رفتم به تماشای خرابات فرنگ

شوخ گفتاری رندی دلم از دست ربود