شمارهٔ 107

هر که از میکده عشق تو بویی شنود

تا زید مست زید چون برود مست رود

خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

وز رگ جان گره غصه به دندان بگشود

واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود

فرقیی مشکل چون عاشق و معشوق نبود

به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

می‌زدم نعره و فریاد ز من کس نشنود

دوش رفتم به تماشای خرابات فرنگ

شوخ گفتاری رندی دلم از دست ربود

بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود

مقبل آن نیست که در حال بمیرد مولود

مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد

مرد صاحبنظر آنجا که وفا بیند و جود

شرف نفس به جود است و کرامت به سجود

هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود

احمدالله تعالی که به ارغام حسود

خیل بازآمد و خیرش به نواصی معقود