غزل شمارهٔ 787
Toggle stanza 1آنچ روی تو کند نور رخ خور نکند
11
آنچ روی تو کند نور رخ خور نکند
و آنچ عشق تو کند شورش محشر نکند
22
هر کی بیند رخ تو جانب گلشن نرود
هر کی داند لب تو قصه ساغر نکند
33
چون رسد طره تو مشک دگر دم نزند
چون رسد پرتو تو عقل دگر سر نکند
44
مالک الملک چنان سنجق عشاق فراشت
که کسی را هوس ملکت سنجر نکند
55
تاب آن حسن که در هفت فلک گنجا نیست
جز که آهنگ دل خسته لاغر نکند
66
دل ویران که در و گنج هوای ابدیست
رخ عاشق ز چه رو همچو رخ زر نکند
77
من ندانم تو بگو آه چه باشد آن چیز
که دلارام به یک غمزه میسر نکند
88
توبه کردم که نگویم من از آن توبه شکن
هر کی بیند شکنش توبه دیگر نکند
99
یا رب ار صبر نیابد ز تو دل ز آتش عشق
تا ابد قصه کند قصه مکرر نکند
1010
گرچه با خاک برابر کند او قالب ما
خاک ما را به دو صد روح برابر نکند
زمین