شمارهٔ 118

شکر آمد ز خنده تو به تنگ

کوزه خود نبات زد بر سنگ

دشمنت خود مَباد و گَر باشد

دیده بردوخته به تیرِ خَدَنگ

هر که را دشمن پیش است، اگر نکشد دشمن خویش است.

سنگ بر دست و مار سر بر سنگ

ای ترا و مرا درین نیرنگ

دهن و چشم و دست و دل همه تنگ

نقش دیبا چنان کشید فرنگ

که ز من برد دانش و فرهنگ

ای به آرام تو زمین را سنگ

وی به اقبال تو زمان را ننگ