غزل شمارهٔ 108

حاتم طایی تویی اندر سخا

رستم دستان تویی اندر نبرد

اندر آن شهری که موش آهن خورد

باز پرد در هوا، کودک برد

هفت شمع اندر نظر شد هفت مَرد

نورشان می‌شد به سقف لاژورد

سالها بودم ز عشق گل بدرد

با دو چشم پر زخون و روی زرد

شکر ایزد را که تا من بوده‌ام

حرص و آزم ساعتی رنجه نکرد

ای چو عقل از کل موجودات فرد

وی جوان از تو سپهر سالخورد