غزل شمارهٔ 416

ای وجود تو دیده جانم

جسم پیدا و جان پنهانم

بس به مویت اسیر شد جانم

گر گذاری، گریخت نتوانم

می رسد عید و کشته آنم

که کند غمزه تو قربانم

به صفت گر چه نقشِ بی‌جانم

به نگاری و عاشقی مانم

از در جان درآی تا جانم

همچو پروانه بر تو افشانم