غزل شمارهٔ 258

ای وجود تو دیده جانم

جسم پیدا و جان پنهانم

بس به مویت اسیر شد جانم

گر گذاری، گریخت نتوانم

می رسد عید و کشته آنم

که کند غمزه تو قربانم

بس که در منظر تو حیرانم

صورتت را صفت نمی‌دانم

از در جان درآی تا جانم

همچو پروانه بر تو افشانم