غزل شمارهٔ 2889

نوبهار آمد و بگذشت به شادی مه دی

اینک اینک که سراپای گل و آتش وی

هر چه اسباب جمال است رخ خوب تو را

همه بر وجه کمال است کما لا یخفی

لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

عشق می گویم و جان می دهم از لذت وی

از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی

موزهٔ چینی می‌خواهم و اسب تازی

نکند دانا مستی نخورد عاقل می

ننهد مرد خردمند سوی مستی پی

گر گریزی به ملولی ز من سودایی

روکشان دست گزان جانب جان بازآیی