غزل شمارهٔ 2914

گاه در دل ساز و گه در دیده جا

هر دو جای توست ای بدرالدجی

چند گردم بهر لیلی گرد حی

نی ز لیلی پای می‌بینم نه پی

ای ز شرم عارضت گل کرده خوی

بر عرق پیش عقیقت جام می

گفت با خرگوش خانه خان من

خیز خاشاکت ازو بیرون فگن

کوفئی را گفت مرد راز جوی

مذهب تو چیست با من باز گوی

هم تو شمعی هم تو شاهد هم تو می

هم بهاری در میان ماه دی