غزل شمارهٔ 2915

شاعر: رومی

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

قافیہ: هی

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

خوش بود گر کاهلی یک سو نهی

وز همه یاران تو زوتر برجهی

هست سرتیزی شعار شیر نر

هست دم داری در این ره روبهی

برفروز آتش زنه در دست توست

یوسفت با توست اگر خود در چهی

گر غروب آمد به گور اندرشدی

باز طالع شو ز مشرق چون مهی

گرم شد آن یخ ز جنبش بس گداخت

پس بجنب ای قد تو سرو سهی

برجهان تو اسب را ترکانه زود

که به گوش توست خوب خرگهی

سارعوا فرمود پس مردانه رو

گفت شاهنشاه جان نبود تهی

همچو زهره ناله کن هر صبحگاه

وآنگه از خورشید بین شاهنشهی

بدر هر شب در روش لاغرتر است

بعد کاهش یافت آن مه فربهی

1010

وقت دوری شاه پروردت به لطف

تا چه‌ها بخشد چو باشی درگهی

1111

بس کن آخر توبه کردی از مقال

در خموشی‌هاست دخل آگهی

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

خم و خنبه پر ز انده، دل تهی

زعفران و نرگس و بید و بهی

رودکیمثنوی‌هاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 105

آفتاب رویت ای سرو سهی

بر همه می‌تابد الا بر رهی

عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 838

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور