رباعی شمارهٔ 443

شیخ ابوالعباس قصاب - قدس سره - درویشی را دید که جامه خود را می دوخت هر درزی را که راست نیامدی بگشادی و باز بدوختی شیخ فرمود: آن بت توست.

صوفی که به خرقه دوزیش بازاریست

نی بر دل ما ز هیچ یاری باری ست

نی بر دل هیچ کس ز ما آزاری ست

یار آمده و در صدد دلداری ست

من مست و خراب، این شب صد دشواری ست

پیوستن تو به یک به یک بسیاریست

بگسل که قبول خلق مشکل کاریست

هر چند که کارهای تو بسیاریست

از جزو به سوی کل شوی، آن کاریست

هر ذره که در وادی و در کهساریست

از پیکر هر گذشتهیی آثاریست

حاشا که به عالم از تو خوشتر یاریست

یا خوبتر از دیدن رویت کاریست

میدان که درون تو مثال غاریست

واندر پس آنغار عجب بازاریست