غزل شمارهٔ 497

غفلت از عاقبت عقوبت‌زاست

سیلی انجام بیخبر ز قفاست

خوشنویسی چو عارض خوبان

سخنم را به خط خوب آراست

عاشق تو شهید تیغ بلاست

سرکوی تو روضة الشهداست

به سرای سپنج مهمان را

دل نهادن همیشگی نه رواست

عیب آنان مکن که پیش ملوک

پشت خم می‌کنند و بالا راست

کلک را ناله از تهی مغزی است

قلم سرمه را صریری نیست