شمارهٔ 17

غفلت از عاقبت عقوبت‌زاست

سیلی انجام بیخبر ز قفاست

خوشنویسی چو عارض خوبان

سخنم را به خط خوب آراست

عاشق تو شهید تیغ بلاست

سرکوی تو روضة الشهداست

به سرای سپنج مهمان را

دل نهادن همیشگی نه رواست

صوفیان آمدند از چپ و راست

در به در کو به کو که باده کجاست

کلک را ناله از تهی مغزی است

قلم سرمه را صریری نیست