غزل شمارهٔ 1740

نیامده ست به چشم آدمی بدین سانم

پری و یا ملکی، چیستی، نمی دانم؟

برون دل نتوان یافت‌ گرد جولانم

چو رنگ قطره خون رفته‌ست می‌دانم

همه کس را عقلِ خود به کمال نماید و فرزندِ خود به جمال.

یکی یهود و مسلمان، نزاع می‌کردند

اگر چه نیک نیم در پناه نیکانم

عجب که تشنه بمانم، سفال ریحانم

بس است روی دلی مشت استخوان مرا

ز چشم شیر فتد برق در نیستانم

ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانم

فتاده است تزلزل به چار ارکانم