غزل شمارهٔ 975

جان سرانگشت آن نگارین دید

عقل انگشت خویشتن بگزید

علویی در بغداد زنی را به خود خواند آن زن از وی دینار و درهم خواست. علوی گفت: تو به آن راضی نیستی که جزوی از اهل خاندان نبوت و خانواده ولایت در تو فرود آید؟

زن گفت: این فسانه را به قحبگان قم و کاشان گوی، از قحبگان بغداد این آرزو را جز به دینار و درهم مجوی.

گاو مسکین ز کید دمنه چه دید؟

وز بد زاغ بوم را چه رسید؟

ناگهان بانگ در سرای افتد

که فلان را محلِّ وعده رسید

یا نسیم خوش بهار وزید

یا صبا نافهٔ تتار دمید

عشق جانان مرا ز جان ببرید

جان به عشق اندرون ز خود برهید