رباعی شمارهٔ 1870

شیخ ابو سعید ابوالخیر را - قدس سره - پرسیدند که تصوف چیست؟ گفت: آنچه در سر داری بنهی و آنچه در کف داری بدهی و از آنچه بر تو آید نجهی.

خواهی که به صوفیگری از خود برهی

ای از تو مرا گوش پر و دیده تهی

خوش آنکه ز گوش پای در دیده نهی

گل را دیدم نشسته بر تخت شهی

گفتا بشنو راستی از مرد رهی

گر دولت و بخت باشد و روزبهی

در پای تو سر ببازم ای سرو سهی

تا دل به غرور نفس شیطان ندهی

کز شاخ بدی کس نخورد بار بهی

عالمی معتبر را مناظره افتاد با یکی از مَلاحده، لَعَنَهُمُ اللهُ عَلیٰ حِدَةٍ، و به حجّت با او بس نیامد؛ سپر بینداخت و برگشت. کسی گفتش: تو را با چندین فضل و ادب که داری، با بی‌دینی حجّت نماند؟ گفت: علمِ من قرآن است و حدیث و گفتارِ مشایخ و او بدین ها معتقد نیست و نمی‌شنود؛ مرا شنیدنِ کفرِ او به چه کار می‌آید؟

آن کس که به قرآن و خبر زو نرهی

به دوستی پادشاهان اعتماد نتوان کرد و بر آواز خوش کودکان، که آن به خیالی مبدل شود و این به خوابی متغیر گردد.

معشوق هزار دوست را دل ندهی

ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی

با قد چو سرو و با رخ همچو مهی

چو مهرهٔ مِهر بازی ای سرو سهی

چون از گهر حقیقتی حقه تهی

دوش آمد و گفت: چندم آواز دهی

من دور نیم تو دوری آغاز نهی