غزل شمارهٔ 320

زاد چون از صبح روشن آفتاب

ساقی خورشید رو در ده شراب

ای ترا در دیده من جای خواب

دیده بی خوابم از تو جای آب

وقت پیری شرم دارید از خضاب

مو، سیاهی دیده‌است اینجابه‌خواب

ای کریمانی که پیش چشمتان

خاک باشد سیم صرف و زر ناب

آفتاب از روی او شد در حجاب

سایه را باشد حجاب از آفتاب

ماه‌رویا! روی خوب از من متاب

بی‌خطا کشتن چه می‌بینی صواب؟

غافلند از زندگی مستان خواب

زندگانی چیست مستی از شراب

خانه در کوی مغان کردم خراب

عاقبت هم طبع گشتم با شراب

هیچ می‌دانی چه می‌گوید رباب؟

ز اشک چشم و از جگرهای کباب