غزل شمارهٔ 169

کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا

که ز هر اشک زدم بر سر دریا، دریا

دی گذشتیم برآن دلبرو گفتیم دعا

قال من انتم قلنا فقراء غربا

چند سوی چمن آیم به هوایت چو صبا

یک ره ای سرو سهی قامت رعنا بنما

کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را

ای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا

به شکرخنده اگر می‌ببرد جان مرا

متع الله فوادی بحبیبی ابدا

لا یغرنک سد هوس عن رایی

کم قصور هدمت من عوج الارآء