غزل شمارهٔ 170

شاخ نرگس را ببرد اینک صبا

سهل باشد بردن از کوری عصا

عاشقم اما نمی گویم کجا

بیخودم لیکن نمی دانم چرا

دل چو دانه ، ما مثال آسیا

آسیا کی داند این گردش چرا

در میان عاشقان عاقل مبا

خاصه در عشق چنین شیرین لقا