غزل شمارهٔ 338

مرا داغ تو بر جان یادگارست

فدایش باد جان چون داغ یارست

هوس دل را شکست اعتبارست

به یک مو حسن چینی ریش‌دارست

به چشمم بی تو گلشن خارزارست

لب پیمانه تیغ آبدارست

شراب نامرادی بی خمارست

به قدر تلخی این می خوشگوارست

قرار زندگانی آن نگارست

کز او آن بی‌قراری برقرارست

چو آن کان کرم ما را شکارست

به هر دم هدیه ما را ده هزارست