غزل شمارهٔ 347

مرا داغ تو بر جان یادگارست

فدایش باد جان چون داغ یارست

هوس دل را شکست اعتبارست

به یک مو حسن چینی ریش‌دارست

به چشمم بی تو گلشن خارزارست

لب پیمانه تیغ آبدارست

شراب نامرادی بی خمارست

به قدر تلخی این می خوشگوارست

سماع از بهر جانِ بی‌قرارست

سبک بَرجَه چه جای انتظارست‌؟

چو آن کان کرم ما را شکارست

به هر دم هدیه ما را ده هزارست