غزل شمارهٔ 2235

خون گریم ار چه از ستم بیکران تو

هم خاک روبم از مژه بر آستان تو

هر جا که لب به خنده گشاید دهان تو

خونابه ایست از لب چون ناردان تو

بوی وفا ز طره عنبرفشان تو

عشاق را نه جز ستم بیکران تو

ای برده عقل ما اجل ناگهان تو

وی در نقاب غیب نهان گشته جان تو

ای فتنه سایه پرور سرو روان تو

مه در کمند کاکل عنبرفشان تو