غزل شمارهٔ 2234

زینسان که خو گرفت دلم با وصال تو

وای من آن زمان که نبینم جمال تو

ای آفتاب آینه دار جمال تو

مشک سیاه مجمره گردان خال تو

خون لاله لاله می چکد از رنگ آل تو

گلگونه همند جلال و جمال تو

نتوان در آب و آینه دیدن مثال تو

چون مد آه سایه ندارد نهال تو

از بس که سرکش است قد چون نهال تو

در آب هم نگون ننماید مثال تو