غزل شمارهٔ 2236

هر شب منم فتاده به گرد سرای تو

تا روز آه و ناله کنم از برای تو

ای بیش از آنکه در قلم آید ثنای تو

واجب بر اهل مشرق و مغرب دعای تو

مپسند پر ز داغ کنم از جفای تو

آن کیسه ها که دوخته ام بر وفای تو

در هیچ پرده نیست، نباشد نوای تو

عالم پُر است از تو و خالی است جای تو