غزل شمارهٔ 6544

هر شب منم فتاده به گرد سرای تو

تا روز آه و ناله کنم از برای تو

جانا توی کلیم و منم چون عصای تو

گه تکیه گاه خلقم و گه اژدهای تو

ای بیش از آنکه در قلم آید ثنای تو

واجب بر اهل مشرق و مغرب دعای تو

مپسند پر ز داغ کنم از جفای تو

آن کیسه ها که دوخته ام بر وفای تو