غزل شمارهٔ 2730

ای برده دلم به دلستانی

هم جان منی و هم جهانی

ای فتنه ز چشم تو نشانی

بالای تو آفت جهانی

پیری دیدم خمیده قامت

دنبال جنازه جوانی

هر چند ز چشم ما نهانی

غم نیست چو در میان جانی

ای فتنه چشم تو جهانی

می کن نظری به ناتوانی

ای سرو حدیقه معانی

جانی و لطیفه جهانی

یاران کجاوه، غم ندارند

از منقطعان کاروانی

ای چشم و چراغ آن جهانی

وی شاهد و شمع آسمانی

ای زبدهٔ راز آسمانی

وی حلهٔ عقل پر معانی

عاشق نشوی اگر توانی

تا در غم عاشقی نمانی