غزل شمارهٔ 1818

پیری دیدم خمیده قامت

دنبال جنازه جوانی

هر چند ز چشم ما نهانی

غم نیست چو در میان جانی

ای فتنه چشم تو جهانی

می کن نظری به ناتوانی

با این همه مهر و مهربانی

دل می‌دهدت که خشم رانی

آورد خبر شکرستانی

کز مصر رسید کاروانی

بشنیده بدم که جان جانی

آنی و هزار همچنانی

ای ساقی باده معانی

درده تو شراب ارغوانی

ای وصل تو آب زندگانی

تدبیر خلاص ما تو دانی

ای آنک تو شاه مطربانی

زان دلبرکش بگو که دانی

روزی که مرا ز من ستانی

ضایع مکن از من آنچ دانی