فصل سوم

بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

حاکمی گر به قهر می‌رانی

ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان.

گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی

تا کی این لاف در سخن رانی

تا کی این بیهده ثنا خوانی

زلف را تاب داد چندانی

که نه عقلی گذاشت نه جانی

خاک کوی توام تو می‌دانی

خاک در روی من چه افشانی

می گشودم شبی به ناخن فکر

عقده های حکیم المانی

حکم نو کن که شاه دورانی

سکه تازه زن که سلطانی

تا شدستی امیر چوگانی

ما شدستیم گوی میدانی

جان جانی و جان صد جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

خامشی ناطقی مگر جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی