رباعی 36

هر دل که نه در زمانه روز افزون شد

نتوان گفتن که حال آن دل چون شد

عطار به درد از جهان بیرون شد

در خاک فتاد و با دلی پُر خون شد

جانا ز غم عشق تو جانم خون شد

هر دم ز تو دردی دگرم افزون شد

هر لحظه مرا چو شمع سوز افزون شد

وز گریه کنارم چو شفق پُر خون شد

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

وز دستِ اَجَل بسی جگرها خون شد