غزل شمارهٔ 714

تا بگذرم به صد سر و گردن ز آسمان

مشتی به جبهه مالم از آن خاک آستان

در شکوه صافدل ندهد رخصت زبان

زنجیری حیاست به موج‌گهر فغان

وارستگی ز حسن دگر می‌دهد نشان

عالم غبار دامن نازیست پر فشان

شد عرصهٔ زمین چو بساط ارم جوان

از پرتو سعادت شاه جهان‌ستان

هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان

زین بی نمک ابا منه انگشت در دهان

ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان

از من دل و سگالش، از تو تن و روان

می‌آیدم ز رنگ تو ای یار بوی آن

برکنده‌ای به خشم دل از یار مهربان

این منتی بر اهل زمین بود از آسمان

وین رحمت خدای جهان بود بر جهان

خواهد که شاعران جهان بی صله همی

باشند پیش خوانش دایم مدیح خوان

روزی چو بازمانده ضعیفان ز کاروان

دل واله بسیج یساق خدایگان