غزل شمارهٔ 713

خویش را در کوی بی خویشی فگن

تا ببینی خویش را بی خویشتن

آن که را دانم که: اویم دشمنست

وز روان پاک بدخواه منست

کرد باید مر مرا و او را رون

شیر تا تیمار دارد خویشتن

پس شتابان آمد اینک پیرزن

روی یکسو، کاغه کرده خویشتن

کشتیی بر آب و کشتیبانش باد

رفتن اندر وادیی یکسان نهاد

هر کجا که پا نهی ای جان من

بردمد لاله و بنفشه و یاسمن

بشنو از دل نکته‌های بی‌سخن

و آنچ اندر فهم ناید فهم کن

ای دلارام من و ای دل شکن

وی کشیده خویش بی‌جرمی ز من

جان من جان تو جانت جان من

هیچ دیدستی دو جان در یک بدن

آمد آمد در میان خوب ختن

هر دو دستت را بشو از جان و تن