بخش 17

آوخ آوخ چو من وفاداری

در تمنای چون تو خون‌خواری

ساقیا ساقیا روا داری

که رود روز ما به هشیاری

رو، مسلم تراست بی‌کاری

چونک اندر عنایت یاری

عشق در کفر کرد اظهاری

بست ایمان ز ترس زناری

هر شبی با دلی و صد زاری

منم و آب چشم و بیداری

ای پسندیده حیف بر درویش

تا دل پادشه به دست آری

نادان را به از خاموشی نیست وگر این مصلحت بدانستی نادان نبودی.

چون نداری کمالِ فضل آن به