غزل شمارهٔ 432

ای لعبت تحیر! نور چه آفتابی

تا غافلی جمالی چون بنگری نقابی

بوی کباب داری تو نیز دل کبابی

در تو هر آنچ گم شد در ماش بازیابی

ای از شکنج زلفت هرجا که انقلابی

هرگز نتافت بر کس چون رویت آفتابی

عقلم وداع عصمت کرد از تنگ شرابی

عشقم نگاه دارد از مستی و خرابی