غزل شمارهٔ 226

ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

آن بیوفای عهد شکن را سفر شود

گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود

مشنو که چشم آدمی تنگ پر شود

آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

طوطی چو مغز پسته در شکر شود

دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

لب وا نمی کند چو صدف پر گهر شود

از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

کی از هجوم ذره پریشان نظر شود

پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

ماه تمام، دنبه گداز از نظر شود

عشقت نه سرسری‌ست که از دل به در شود

مهرت نه عارضی‌ست که جای دگر شود