شمارهٔ 32

ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

آن بیوفای عهد شکن را سفر شود

گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود

مشنو که چشم آدمی تنگ پر شود

آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

طوطی چو مغز پسته در شکر شود

دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

لب وا نمی کند چو صدف پر گهر شود

از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

کی از هجوم ذره پریشان نظر شود

پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

ماه تمام، دنبه گداز از نظر شود

ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود