شمارهٔ 38

شب گوید من انیس می‌خوارانم

صاحب جگر سوخته را من جانم

من بر سر کویت آستین گردانم

تو پنداری که من ترا میخوانم

میندیش که سست عهد و بدپیمانم

وز دوستیت فرار گیرد جانم

چندان که به جهد اسب جان میرانم

چون مینگرم هنوز در زندانم

امشب که دمی هم نفس جانانم

سرمایهٔ عمر این نفس میدانم

سبحان الله! بر صفتی حیرانم

کز حیرت خویش میبسوزد جانم

نی کس خبری میدهد از پیشانم

نه یک نفس آگهی است از پایانم