شمارهٔ 24

شب گوید من انیس می‌خوارانم

صاحب جگر سوخته را من جانم

من بر سر کویت آستین گردانم

تو پنداری که من ترا میخوانم

میندیش که سست عهد و بدپیمانم

وز دوستیت فرار گیرد جانم

چندان که به جهد اسب جان میرانم

چون مینگرم هنوز در زندانم

سبحان الله! بر صفتی حیرانم

کز حیرت خویش میبسوزد جانم

جانا ز غم عشق تو سرگردانم

من در طلب تو از میانِ جانم

نی کس خبری میدهد از پیشانم

نه یک نفس آگهی است از پایانم