رباعی شمارهٔ 69

نمی داند مه نامهربانم

که دور از روی خوبش بر چه سانم؟

چه نزدیک است جان تو به جانم

که هر چیزی که اندیشی بدانم

چه نزدیک است جان تو به جانم

که هر چیزی که اندیشی بدانم

من آن ماهم که اندر لامکانم

مجو بیرون مرا در عین جانم

بیا کامروز بیرون از جهانم

بیا کامروز من از خود نهانم

مرا تا نقره باشد می‌فشانم

تو را تا بوسه باشد می‌ستانم

ز تو گر یک نظر آید به جانم

نباید این جهان و آن جهانم

ازین دریا که غرق اوست جانم

برون جستم ولیکن در میانم

گهی شعر عراقی را بخوانم

گهی جامی زند آتش به جانم