رباعی شمارهٔ 141

چه روی است آن که پیش کاروان است

مگر شمعی به دست ساروان است

جهانی جان چو پروانه از آن است

که آن ترسا بچه شمع جهان است

همه عالم خروش و جوش از آن است

که معشوقی چنین پیدا، نهان است

رهی کان ره نهان اندر نهان است

چو پیدا شد عیان اندر عیان است

غم پنهان که بی گفتن عیان است

چو آید بر زبان یک داستان است

دگرگون کشور هندوستان است

دگرگون آن زمین و آسمان است

دل من رازدان جسم و جان است

نپنداری اجل بر من گران است