بخش 2 - اگر دانا دل و صافی ضمیر است

چه رخساره که از بدر منیر است

لبش شکر فروش جوی شیر است

به ملک خویش عثمانی امیر است

دلش آگاه و چشم او بصیر است

سحر با ناقه گفتم نرم تر رو

که راکب خسته و بیمار و پیر است

دل من در طلسم خود اسیر است

جهان از پرتو او تاب گیر است